Klub Młodej Mamy - Poznajmy się!

[Redakcja_mamacafe]

Chcesz podzielić się swoimi przeżyciami i zobaczyć zdjęcie smyka w miesięczniku "Twój Maluszek"?
To proste! Zobacz jak to zrobić.

Poznajmy się!
Na łamach miesięcznika "Twój Maluszek" mamy dzielą się swoimi przeżyciami, wspomnieniami, problemami i sposobami na ich rozwiązanie , a także małymi i większymi radościami. Teraz i ty możesz do nich dołączyć. Powspominaj, pochwal się lub zwierz. Czekamy na twoje wypowiedzi na forum (powinny zawierać minimum 1000 znaków). Koniecznie dołącz do nich zdjęcie dobrej jakości (w formacie jpg i rozmiarze 1024x768 px lub 1 MB). Najlepsze opublikujemy w jednym z kolejnych numerów "Twojego Maluszka", a ich autorki otrzymają atrakcyjne nagrody niespodzianki.

[ColorWomen]

Tyle się słyszy o tym jaką wielką moc ma uśmiech dziecka,dlaczego? Dziś gdy jestem mamą mogę na to pytanie odpowiedzieć.
Gdy jest mi smutno ,źle a za oknem szaro i ponuro uśmiech córeczki wypogadza niebo. Dziecka uśmiech jest bezwarunkowy, nie pyta czy dostanie coś w zamian,jest niebiańsko czysty i jakże wesoły.Z niecierpliwością czekałam na pierwszy uśmiech Amelki,pojawił się w dniu ukończenia 1 miesiąca ,a takżę dzień mych imienin była to chwila tylko dla mnie.
Każda obecna i przyszła mama nie zliczyła by ile uśmiechów na buzi dziecka się pojawiło,lecz każdy wzbudza wielkie emocje.
Uśmiechajmy się częściej, i bierzmy przykład z dzieci.

[Martyna2006]

Amelka to śliczny aniołek.Patrząc na to zdjęcie uśmiech sam pojawia sie na twarzy.

[Agusia2]

Tak, uśmiech dziecka jest nieoceniony. Gdy tylko moja córcia jest marudna mówię : wchodź do basenika ! Mamy taki dmuchany na balkonie o kształcie muchomorka. Juleczka szybciutko biegnie do wody, a ma 14 miesięcy, że ledwo zdążę ją rozebrać ! Ma przy tym tyle radości, że na razie nie ma lepszej zabawy od pluskania w wodzie. Chciałabym za pośrednictwem forum zachęcić młode mamy do korzystania z kąpieli słonecznych. Od paru miesięcy chodzimy na basen. Początkowo było to korzystanie z krytej
pływalni, ale teraz gdy pogoda dopisuje chodzimy na kapielisko pod chmurką. Córcia jest zachwycona, lubi wodę, najchetniej wogóle by z niej nie wychodziła, ale woda jest chłodna i robimy dość długie przerwy. W tych
przerwach też są atrakcje, ponieważ oprócz siedzenia na kocyku i zrywania
kwiatków jest plac zabaw (chuśtawki, zjeżdżalnia, koniki i piaskownica).Woda niesie wiele dobrego nam wszystkim
i mamom i maluszkom: hartowanie wodą, malec będzie mniej chorował w sezonie jesienno-zimowym; oswajanie z wodą, im wcześniej tym lepiej, dziecko nie będzie miało lęku przed wodą, wstęp do nauki pływania; dobroczynne
działanie słońca, wytwarzanie wit. D; kontakt z dziećmi w budowaniu więzi społecznych; odmienne spędzenie czasu z dzieckiem, coś nowego; a sobie zafundowałam letnią opaleniznę i satysfakcję, że maluchowi sprawiłam
tyle radości. Pozdrawiam mamy i do zobaczenia na basenie. Ten promienny uśmiech mojej córci udokumentowałam na zdjęciu. Agnieszka z Wrocławia

[nancy]

Uśmiech dziecka jest bez cenny. Jak pisał Janusz Korczak, „gdy śmieje się dziecko, to śmieje się cały świat”. Codziennie czekam na uśmiech mojej niespełna 15 miesięcznej pociechy. Adusia dużo się śmieje – uśmiech też staje się pełniejszy, ponieważ widać coraz więcej ząbków :0)
Wydaje mi się, że pierwszy uśmiech pojawił się na buzi mojego dziecka już w szpitalu, – kiedy sobie słodka spała lub brano ją na ręce. Także słodko się uśmiechała przytulona do piersi. Następne uśmieszki pojawiły się, gdy rozpoznawała osoby ze swojego bliskiego otoczenia: mamę , tatę, babcię i dziadka. Zadowoloną minkę miała również, gdy leżała w wózku jak szliśmy na spacerek. Dziś śmieje się bardzo często – uwielbia rozdawać uśmiechy paniom w sklepie, machając przy tym rączką i mówiąc pa, pa. Najwięcej frajdy sprawia również zabawa na świeżym powietrzu – zabawy z dziećmi w piaskownicy, gra w piłkę i uciekanie mamusi po placu zabaw :0)
Uśmiechnięta buzia dziecka to największy i najpiękniejszy skarb rodziców starajmy się by tych uśmiechów było jak najwięcej. A można to uczynić w prosty sposób – być blisko z dzieckiem – spędzać wspólnie czas, często je przytulając, starać się zrozumieć jego potrzeby, często chwalić - po prostu otulać miłością jak kołderką.

[polec]

Będąc na placu zabaw z moim dwuletnim synkiem, patrzyłam na nastoletnie mamy. Moja sąsiadka to również 18-letnia dziewczyna z rocznym maluchem. Tak naprawdę chyba nie ma odpowiedniego czasu w naszym na dziecko. Myślę, że dla każdej kobiety to musi być indywidualna decyzja. Nie zazdroszczę mamom, których ciąża zaskoczyła i stała się powodem nieporozumień i swoistej traumy. Sama to przeszłam i wiem co to znaczy, kiedy kobieta jest napiętnowana i wrzucona do wora z napisem : niezdatna!.

O ironio!, mój synek kończy jutro dwa latka i taka refleksja to istne catharsis.

W moim przypadku los troszkę pomieszał nam szyki. Naprawdę żyłam jakoś do momentu „dwóch pasków” w przekonaniu, że na wszystko w życiu jest czas i miejsce. Byłam studentką, dwa uniwersytety, doktorat, w zapasie wielkie plany, marzenia, pragnienia i spakowane walizki na emigrację do UK. Kiedy 22 sierpnia 2006 zobaczyłam dwie kreski na teście ciążowym, po prostu się rozpłakałam. Miałam zaledwie 23 lata, niby dużo, niby nie. Dorosła?, absolutnie. I co ?, i dziecko!.Bardzo to przeżyłam i traktowałam na początku jak wyrok, jak senny koszmar. Marzyłam za każdym razem w tramwaju, żeby mnie Ktoś uszczypnął, żeby wielki brzuch zniknął!.

Powoli, ale jednak oswajałam się z sytuacją. Nie ukrywam, ze otoczenie nie pomagało. Starsze panie rzucały wścibskie spojrzenia, koledzy ze studiów traktowali mnie jak powietrze, a wykładowcy jak problem. Kiedy usłyszałam, ze w jednym z instytutów nie mogę pisać pracy magisterskiej, bo nie chcą żeby ciężarna odbijała im sie od stołów w laboratorium, a w dodatku kobiety w ciąży nie do końca są sprawne umysłowo, straciłam grunt pod nogami. Dzisiaj sobie tego nie wyobrażam, ale wtedy!!. Szok!.

Zazdrościłam kobietom, które miały poukładane życie i mogły się zdecydować na potmka świadomie. Wiek?, nie grał roli, ważne , że ta decyzja jest moja, własna, intymna i niezależna!!!.

Jako naukowiec zdaje sobie sprawę z powikłań ciążowych, problemów i niebezpieczeństw zostawania matką w coraz późniejszym wieku. Jednak, mimo iż ryzyko jest większe, czasem warto ułożyć sobie życie. Najpierw!. Wiem też, że dbająca o siebie i o dziecko, świadoma przyszła mama, ma 100% szans na urodzenie zdrowego malucha.

Ja, dzisiaj cieszę się, że mam synka, ale bardzo długo musiałam dojrzewać do tej roli i do tego momentu. Jeszcze kilka miesięcy temu, nigdy bym tego nie napisała, bo pogodzenie studiów, wychowania takiego maleńkiego chłopczyka i moja silna wola, nie szły ze sobą w parze. Dalej twierdzę, że byłam niedojrzała, nieprzygotowana I ZA MŁODA na macierzyństwo!.

Mając dwuletniego chłopczyka, śpiącego w łóżeczku, który jest moim największym skarbem i 25 lat, wiem, że decyzja o macierzyństwie musi być indywidualna, dla każdej kobiety. Bezcennym jest kiedy można sobie powiedzieć : tak!, jestem gotowa zostać mamą i stać jest mnie finansowo na utrzymanie dziecka. To będzie najszczęśliwszy moment mojego życia, kiedy zostanę rodzicem. Świadomym rodzicem!.

[Iskierka25]

Moja córka to cudowny mały wulkan.Jest niesamowicie energicznym pogodnym dzieckiem,a to wszystko zasługa ADHD.
Nie uwazam jednak, że to jej wada,jest taka jaką ją bóg stworzył i bardzo ją wszyscy kochamy.
Żeby ułatwić jej życie chodzimy razem na basen gdzie może się wyszaleć,wyładować i poczuć się lepiej,bo doskonale wiem ze jest jej źle gdy nic nie robi.
Energia którą ma w sobie,szuka uparcie ujścia co nie każdemu się podoba
Często słyszę na ulicy,czy w tramwaju że powinno się ją zacząć wychowywać bo za głośno mówi lub źle się zachowuje.Ludzie nie rozumieją że ona jest INNA co nie znaczy że jest gorsza jednak to że głosno wyraża swoje opinie,jest uparta i szybko się złości nie przysparza jej przyjaciół.
Staram się kazdego dnia być dla niej oparciem i nie tylko rodzicem ale i przyjacielem.
Chodzimy razem na długie spacery,basen i do psychologa który pomaga mi nauczyć się własciwej opieki nad dzieckiem z nadpobudliwością psychoruchową i musze wam się przyznać ze jestem najszczęśliwsza mamą pod słońcem,mimo tych niewielkich problemów,bo co świat byłby wart gdyby nie było trosk?

[tanika]

Krystuś mój ukochany synek,ma 3latka.Jest bardzo zabawnym i ciekawskim chłopczykiem.Uwielbia dobrą zabawę i majsterkowanie.Chodzimy na spacerki, na których uczę go miłości i szacunku do przyrody.Chcę by cenił ekologie i szanował wszystkie żywe stworzonka.Kulturę zachowania ćwiczymy na bieżonco.Do ludzi odnosi się z ufnością,uwielbia zawierać znajomości z diewczynkami i chłopczykami,do starszych ludzi zawsze się wita!Jestem bardzo dumna z synka,gdy widzę uśmiech na twarzy ludzi z którymi rozmawia i bardzo się rozczulam od momentów,w których synek podchodzi do mnie ,mocno się przytula i mówi:
- Kocham cię bardzo mamusiu!!!
Te chwile są bezcenne i właśnie przypominają mi, że bycie mamą to nie jest tylko wychowanie i uczenie pociechy,lecz ogromny Dar od Boga w doświadczeniu bezwarónkowej miłości,którą cie darzy dziecięce seruszko!!!

[tanika]

Moja kochana córeczka - Kingusia!Właśnie skończyła 10miesięcy.Jest bardzo zabawna i lubi nowe wyzwania-zaczyna powoli chodzić(prawda z podtrzymywaniem),spinać się na meble i przymierza się do ogrodnictwa -no narazię ziemia "doniczkowa",ale nie szkodzi:-)Zabiera zabaweczki braciszkowi,ale on na szczęście jest bardzo wyrozumiały,więc ślicznie się bawią razem.Lubi jeść owocki i jarzynki.Ale najlepiej co narazie się udaje,to tanieć.Prześlicznie rusza się w takt muzyki - może jednak te ogrodnictwo zmieni na tanieć?Kto wie?Zycie pokaże!
Najbardziej uwielbiam wstawać o poranku i cichutko słuchać gawążenie Kingusi,gdy ona myśli że śpię.Cichuteńko,na paluszkach podkradam się do łużeczka i ...widzę rozpromienioną buzińkę córeczki!Biorę ją w swoje ramiona,przytulam mocno i czuję jak bije malutkie serduszko!Moja ukochana córeczka!Kocham cię ponad życie!Macierzyństwo - jest piękne,i mimo cięzkich dni czy nieprzespanych nocy,zawsze jest motywacja by iść dalej!Najlepszą nagrodą jest miłośc i radość dziecka,jego szczęście i uśmiech na twarzy!Kocham być mamą!!!

[jaroszka80]

Moja Ciąża Była Wyczekiwana Wytęskniona I Wymodlona Po Latach Prób W Końcu Się Udało Dwie Kreseczki To Był Cud I Radość Tak Wielka że Nie Da Się Opisać Potem Szok I łzy I Wyrok:ciąża Pozamaciczna Widoczne Pogrubienie Jajowodu I Pusty Pęcherzyk W Macicy Kilka Tygodni Strachu I...jest Pęcherzyk Się Zapęłnił A Pogrubienie To żylak I Znowu Radość ...do 12 Tyg. -krwawię Zagrażające Poronienie łzy Strach Pobyt W Szpitalu Ale Minęło Parę Dni I Nic Udało Się Nadal Jestem W Ciąży Miesiące Mijały Brzuszek Rósł Wiedziałam Już że To Chłopczyk I Przyszedł 37 Tydz. Mały Nie Rośnie Znowu Szpital łzy Strach Badania I Decyzja:kończymy Ciążę Ze Względu Na Pogarszający Się Stan Dziecka Rano Na Operacyjną Odprowadzał Mnie Mąż Wszystko Będzie Dobrze-powiedział I Tego Się Trzymałam Po 20 Min. Usłyszałam Płacz Pokazali Mi Maleńkiego Chłopczyka Był Fioletowy Ale Silny Wrzeszczał Na Cały Szpital Popłakałam Się Ze Szczęścia Potem Znów Gorsze Dni Badania Choroby I Znowu Strach I łzy Ale Dni Mijały A Nasz Synek Walczył O życie W Końcu Wróciliśmy Do Domu Konradek Rośnie Rozwija Się Jak Inne Dzieci Dogonił Rówieśników Wagą I Wzrostem Jest Radosny I Zaskakuje Nas Każdego Dnia Nowymi Umiejętnościami Jest Naszym Słoneczkiem